بی شک گدای خانه ات آقا شود حسین
هر قطره زود پیش تو دریا شود حسین!

فیض گدایی تو به هر کس نمیرسد
باید که زیر نامه اش امضا شود:"حسین"

هر کس شنید کار گنهکار با شماست
خواهد که رو سیاه دو دنیا شود حسین

وقتی که درب خانه ی لطف تو در دل است
ما سینه میزنیم که در وا شود حسین!

در روضه ها به قرب خداوند میرسیم
شبهای هیئتت شب احیا شود حسین

آقا جوان سینه زنت حاجتش شده:
در کاروان کرب و بلا جا شود حسین

از کودکیم تا دم مرگم به روی لب

تنها حسین بوده و تنها شود:حسین

ای کاش وقت مردن من!وقت احتضار
ذکر مدام بر لبم آنجا شود:"حسین..."

...دعا فراموش نشه...

بسم الله الرحمن الرحیم.

ولادت با برکت حضرت زهرا(س) و روز مادر رو تبریک عرض میکنم.

ظلمت و تاریکیِ شب با وجود فاطمه یکریز روشن میشود،یعنی که نامش نور و خود نور و تمامش نور و او نور علی نور است حتی با نگار نام او هر چیز روشن میشود.قطعا اگر زهرا نمی آمد به دنیا،غرق میشد این جهان در اوج ظلمت،هم فرومی ریخت در عمق جهالت،ما اگر تا روز محشر دائما شکر خدایش را کنیم هرقدر،کم باشد،به پیش آب دریایی که بر ما داده نم باشد.

خدا میخواست بر ما اوج لطفش را نمایانَد که زهرا،حضرت ام ابیها،مادر پیغمبر ما را به این افلاک اهدا کرد و با اینکار برکت رو به دنیا کرد و من در حیرتم از این همه عشق و محبت،بعد از آن انگار قلب شیعه را مملوی از عشقِ به زهرا کرد و این از برکت باقیِ خاک حضرت زهراست که بر شیعه اعطا کرد.

آری حاجت خلق از در این خانه میگردد روا و شاهراه وصل باشد تا خدا این راه زهرا،او که در مدحش رسیده:باعث تابیدن نور خدا در جسم هستی،علت پاکیزگی کائنات از هر چه پستی،بانوی عشق خدا،بانوی اطهر،جنت زیبا و فردوس معطر،عالم از او گشته روشن،شد مزین،آنکه شان سوره ی کوتاه کوثر،آنکه شد در مدح والای مقامش جبرئیل و هر ملک در عرش،الکن،او دلیل خلقت و برپایی عرض و سما و خلقت هر چیز در مافیهما...

من نشستم از گناهانم خجالت میکشم اما دلم شاد است فردا دستگیری میکند از شیعیانش مادری با رشته های چادر پر وصله اش آنجا-مسلمان کرده است این چادرش در یک شبی هفتاد مطرود یهودی را- شنیدم رو سفید است دوستدارش در قیامت،چشم در راه نگاهم،چشم در راه شفاعت.

در قیامت من شنیدم با حضور فاطمه محشر دوباره باز برپا میشود:"...او میرسد با قد خم یک دست دارد بر کمر یک دست بر پیراهن خونیِ فرزندش،همان پیراهنی را که خودش می بافته بهر عزیز جان دلبندش..."

حسین فاطمه میآید آنجا با تنی بی سر،تمام انبیا هم ضجه زن همراه پیغمبر

میان این همه اشک و میان این همه زاری،

صدای ناله می آید،صدایی خسته و مضطر.

امان از قلب این مادر...امان از قلب این مادر...

...یاعلی...